** NERDESİN **                                           Bahar geldi çiçeklendi ağaçlar.  Beyaza karıştı yeşil yapraklar.  Tükenmesin içimdeki umutlar.  Gönül kuşum can yoldaşım nerdesin ?    İnatsın hatadan caymıyorsunki.  Söz verip sözünde durmuyorsun ki.  Özledim diyorum duymuyorsun ki.  Gönül kuşum can yoldaşım nerdesin ?    Hüzünler kederler içimde yüklü.  Hasretin içimde kor gibi saklı.  Göçmen kuşlar bile senden insaflı.  Gönül kuşum can yoldaşım nerdesin ?    Bahar seli gibi akıpta gelsen.  Engelleri bir bir yıkıpta gelsen.  Bir Nisan akşamı çıkıpta gelsen.  Gönül kuşum can yoldaşım nerdesin..?    ................ Gönül dostlarından inciler.  ................ BU GÖNÜL FİRAKTAN USANIP BIKTI  ................ SENSİZ GÜLLER İNAN BOYNUNU YIKTI  ................ SENSİZ MEHTAP BİLE VEFASIZ ÇIKTI  ................ GÖNÜL KUŞUM CAN YOLDAŞIM NERDESİN..

Beni sara sara
Bana baka baka gitmeseydin
Seni düşünmemek
Olanlara üzülmemek çok zor
Geçen yıllara ağladım yana yana

 

Sen giderken
Seni anlamak ya da seni unutmak
Çok zor
Apansız acıyor içimde
Kalbimin kırıkları

 

Ezik bir yüreğin önünde
Gururumun ağıtları.
Yokluğula yandım durdum
Kırık dökük bir kalbe mahkum

 

Böyle sevgi, tutku olmaz
Ne söysem de anlatılmaz
Bir kış oldu,geçti bir yaz
Neylesem de bu kalp unutmaz
Yaşanlar anlatılmaz

 

Yüzün,ellerin
Nemli ıslak gözlerin
Hep aklımda

 

Durup kalıp bakışların
Dönüp sana koşuşlarım bu yüzden.
Beni sara sara

 

Bana baka baka gitme ne olur
Nedir alıp koparan
Beni senden ayıran söyle?

 

Yaşananlar Anlatılmaz..!!!

Senden Başka Senden Başka

Benden sorsan ummanlardır derdim
Hani gözlerin var ya
Bülbülleri susturup dinlerdim
Tatlı sözlerin var ya

Katmer katmer gül açar gönlümde
Hani gülüşün var ya
Daha mutlu olamam ömrümde
Beni öpüşün var ya

Senden başka, senden başka
Gözüm görmez hiç kimseyi
Senden başka, senden başka
Duyamam ben hiç kimseyi..


Senden başka, senden başka
Sevemem ben hiç kimseyi
Senden başka, senden başka
Olamam senden başkasıyla..

Dizlerim titrer sen görününce
Hani o gelişin var ya
Aklımdan çıkmaz bütün ömrümce
O çapkın gülüşün var ya..

Bir ilkbahar yağmuruydu sanki
Ardından güneş doğar ya
Yaktı bir ateş gibi inan ki
O kor dudakların var ya..

Senden başka, senden başka
Gözüm görmez hiç kimseyi
Senden başka, senden başka
Duyamam ben hiç kimseyi..

Senden başka, senden başka
Sevemem ben hiç kimseyi
Senden başka, senden başka
Olamam senden başkasıyla..

 

SUS şimdi...

Konuşma…
Anlamsızlıklar dolu aramızda…
Anlatamıyorum...!
Anlamak istemiyorsun ya da...!
Boğazımda düğümlenen, sana söylenmesi gereken cümleleri yuttum...
Benim kelimelerim seninkinden daha ağır.../…Hazmedemezsin inan...!
UNUT şimdi...
 
Düşünme...
Bırak kendini bensizliğe...
Cevabını bildiğin soruları sorma bana.. Suçlu arama…
Anladım.. Bu aşk fazla sana.../
...Fazla…!

SİL şimdi...
Bitir...
Yaşananların üstüne basıp geç...
Benli hayallerini savur oraya buraya..
Adımı ağzına dolama artık…
Bakma arkana, adımlarını hızlı at.../… yaklaşman zor olsun bana bundan sonra…!

GİT şimdi…

Sevmelerim hep boğazıma düğümleniyor zaten…
Umutlarım hep yasaklar üstüne kurulu..
Hayallerimi yolladım arkandan…/…
Kendime de koyu bir "acı" demledim..En tatsızından..!
 
Kumbaramda biriken “öfkeleri” harcama zamanı..
Çıkmaz sokakları geride bırakma mücadelesi belki de…!
Yeni sayfalar açma zamanı, silgi kullanmadan adı “mutluluk” olan bir hikaye yazma çabası belkide...!

“Seni Unutmak“ sadece lafta, sadece dilde var…
“Yüreğim” hazır hissetmiyor kendini, bunu kaldırmaya gücü yok bu aralar…!

Sevginle dolup taşan bu yüreği, nefretle dolduramam,
Hep seni düşünen bu beyni, unutmaya zorlayamam,
Ben her şeyi, “sen” gibi kolay harcayamam…!
Zordur sevmelerim,
Nefretlerim gibi…!
Zordur başlangıçlarım,
Bitişlerdeki rolüm gibi..!

Son olarak;
Üzerime giydirdiğin bu “ayrılığın yükü” bana hiç yakışmadı…
Şimdi olmasa da, zamanı geldiğinde çıkarıp atacağıma eminim…!
İşte çıkardığım o vakit sen üzerine “pişmanlığı” geçireceksin…!

Ama unuttuğun bir şey var…
Sen onu, ne şimdi ne de daha sonra,
Çıkarıp atmayı beceremeyeceksin...!!!

 

YoRGuN GöZLeRiMDe AKŞaM



 

 

Yorgun gözlerimde akşam gibisin
Yorgun gözlerimde akşam gibisin
Martılarla yine andık seni
Orhan veli dinlerken bir hoş oldu içim
Bir başka sevdim kendimi seni sevdiğim için
 

 
 
İstanbul, un loş ışıkları gibi sevdim seni
Bir yanıp bir söndün hep içimde
Bir türlü vazgeçemedim tutku olmuşsun bende
Şimdi boğazdayım martılar, deniz birde ben
 
 

 
Buradayım evet hep konuştuğumuz yerde
Yalnızlığımla baş başa başımı yaslayacağım omzun yok
Üşüyorum ama soğuktan değil
Elimde bir parça ekmek sevgimi atıyorum martılara

 

 
 
 
______@@@__________ @@@______
____@______@______@______@____
___@_________@__@_________@___
___@___________@___________@___
____@______KANDİLİNİZ_______ @__
_____@______MÜBAREK_______@___
______ @_____OLSUN______@______
________ @_____________@_______
___________@________@__________
_____________@____@____________
________________@______________

Berat Kandiliniz Mübarek Olsun



Şaban ayının ondördüncü gününü onbeşinci gününe bağlayan gece.

Bu gece, değişik adlarla da anılmaktadır:

Bu geceye, bereketli ve feyizli bir gece olması sebebiyle 'Mübârek'; kulların günahlarının affolunması ve temize çıkmaları sebebiyle 'Beraet'; kulların ihsana kavuşmaları nedeniyle 'Rahmet', geceyi iyi değerlendiren kulların seçilerek salih kullar arasına alınması sebebiyle 'Berae veya Sakk' adı da verilir.

Bu gecenin beş özelliği vardır:

1) Bu gecede önemli işlerin seçimi ve ayırımı yapılır.

2) Bu geceyi ibadetle geçirenlere yardımcı olması amacıyla Allah tarafından melekler gönderilir.

3) Bu gece bağışlanma ve af gecesidir.

4) Bu gecede yapılan ibadetlerin fazileti çok büyüktür.

5) Bu gecede Peygamberimize şefaat yetkisinin tamamı verilmiştir. Bu yetkinin üçte biri Şaban'ın onüçüncü günü, üçte biri Şaban'ın ondördüncü günü, geri kalan üçte biri de Şaban'ın onbeşinci günü verilmiştir.

Anne ve babasını incitenler, büyücüler, başkalarına kin besleyenler içki düşkünleri bu gecenin faziletinden yararlanamazlar.

Bu konuyla ilgili olarak şu hadisler rivayet edilmektedir:

Peygamber Efendimiz (s.a.s.) bu geceyi Hz. Âişe validemize tanıtırken şöyle buyurmuştur:

"Bu gece Şaban'ın onbeşinci gecesidir. Allah Teâlâ bu gecede Benü Kelb kabilesinin koyunlarının tüyleri sayısınca insanları Cehennem'den kurtarır. Ancak kendisine şirk koşanların, müslümanlara karşı kin ve düşmanlık besleyenlerin, akrabaları ile münasebeti kesenlerin, gururlu ve kibirlilerin, ana-babasına asî olanların ve içki içmeye devam edenlerin yüzüne bakmaz. " (Buhârî, et-Tergîb ve't-Terhib, II, 118).
 
İnsanların bir sene içerisindeki rızıkları, zengin veya fakir olacakları ve ecelleri gibi mühim hususlar o gece içerisinde meleklere bildirilir. O geceyi ibâdet ve tâatla geçirmek ve nafile namaz kılmak sevaptır. Fakat o geceye mahsus belirli bir namaz şekli yoktur. Nitekim Peygamber Efendimiz bu geceyi ibadetle geçirmiş ve Allah'a şöyle dua etmiştir: "Azabından affına, gazabından rızana sığınır, senden yine sana iltica ederim. Sana gereği gibi hamdetmekten âcizim. Sen seni senâ ettiğin gibi yticesin. " (et-Tergib, II, 119, 120).

Peygamber Efendimiz (s.a.s.) bizlere de şöyle buyurmuştur:

"Şaban ayının yarısı (Berâet gecesi) gelince: gecesini namazla, gündüzünü oruçla geçiriniz. Cenâb-ı Allah o gece güneşin batmasıyla dünya göğüne iner ve şöyle der: Benden af dileyen yok mu; onu affedeyim. Rızık isteyen yok mu; rızık vereyim. Şifaâ dileyen yok mu;ş ifâ vereyim. "
 
"Allah Teâlâ Şaban'ın onbeşinci geresi (Berâet gecesi) tecelli eder ve ana-babaya asi olanlarla Allah'a ortak koşanlar dışında bütün kullarını bağışlar. " (İbn Mace, İkametü's-Salât, 191; Tirmizî, Savm, 3

Elimde yine yorgun kalemim,
Zamansa yoğun bir güne hapsolmuş bir ikindi vakti...
Kalemim, kağıdıma gözyaşı dökmekte sanki...

Güneşin biraz suskun, bi okadarda üzgün batışında akşam olmakta.
Gözlerim bir yüreğimden kaleme dökülenleri,
Birde gelmeyeceğini bile bile kapını kolunu yoklamakta...

Her geçen satırda biraz daha artmakta boşluğun,
Her geçen dakika biraz daha koymakta yokluğun,
Hani nerde an tanımaz deli sevdan,
Hani nerde kışgünü kalbimi terleten sonsuz aşkın,
Nerde verdiğin sözler,yalanmıydı ölene kadar benim olduğun.

İşte ikindiyide öldürdük aşkımızın öldürdüğümüz gibi...
Güneş yine üzgün bakıyor her aşkın batışında olduğu gibi,

Kelimeler biraz daha gözyaşına batırılmış çıkıyor bükülmüş dudaklardan,
Yürek biraz daha titriyor baharın ortasında kışta kalmış gibi.

Sen..; baharda yağan zamansız kar tanesi,
Ben..; bahara kanıp kara düşen aşk cemresi...

Sen.., yalanlarla aşk satanların ilk adresi,
Ben.., sattığın son aşkın ta kendisi...

Ben yanlış mevsimde,
Sahte sevgine düşmüş,
Aşk cemresi...

ALINTI..

Sizin için ne derece önemi var bunu bilmiyorum ama ben bu satırları
yazarken
gözümden damlalar akıyor klavye üzerine. Erkekler ağlamaz lafı bana
göre
değil. Ağlamaktan hiç utanmadım,duygularım,acılarım beni boğduğu zaman
hep
ağladım.Yine ağlıyorum... Sizleri tanımıyorum ama sizlerle paylaşmak
istiyorum.Lütfen;bu satırlara bir seven olarak sahip çıkın ve lütfen
yazılı
satırlar olarak geçmeyin. Okudukça yeryüzünde insanlar neleri yaşarmış
diyeceksiniz buna eminim. Bir memur ailenin en küçük çocuğu olarak
babamın
tayininin çıktığı bir köye taşındık.Huzursuzdum,okulumu bir köy
okulunda
okumaktansa ,şehirde medenice okumak istiyordum.kaydımı yaptırdı babam
okula.İlkokul 4. sınıftan başladım köy okuluna.Beni bir sınıfa
verdiler.Öğretmen köyde yabancı olduğumu biliyordu ve hangi sıraya
oturmak
istiyorsan otur dedi bana.Bir kızın yanı boştu sadece oraya
oturdum.Hayatımı
adadığım,gidişiyle beni bitiren insanla ilk o zaman tanıştım.İsmi
Altınay
idi.Çocuk yaşımda bile onun güzelliği beni çok etkilemişti.Masmavi
gözleri,gamze yanakları ile arada bir bana dönüp gülüşü,yanlış yazdığım
notlarımda kendi silgisiyle defterimdeki hatayı silmesi beni o minik
yaşımda
ona bağladı.O dönemlerde çocukça bir arkadaşlıktı. Zaman ilerledikçe
onsuz
tek saniye geçiremiyordum.ya ben onlara gidip ders çalışıyor, yada o
bize
geliyordu.Mükemmel bir paylaşımcıydı.Yüreğini,sevgisini,dostluğunu daha
o
yaşta vermişti bana.İlkokulu birlikte okuduk ve aynı sırada
bitirdik.Hep
onunla hep ona biraz daha alışarak. Ortaokula geçtiğimizde ailelerimize
rica
ettik ve bizi aynı okula yazdırdılar, hatta aynı sınıfa,hatta aynı
sıraya
oturmamız için babalarımız öğretmenlere adeta yalvardılar.Başarmıştık.
Yine
aynı sıradaydık.Geride kalan ilkokul dönemindeki iki yılda anladım ki
onsuz
hayat bana huzur vermiyordu.Yaşımız olgunlaştıkça o beni,ben onu daha
çok
seviyordum.Çocukça başlayan arkadaşlığımız sevgiye aşka dönüşmüştü
ortaokul
yıllarımız bitmek üzereyken.Şehir merkezinde.Ailelerimiz liseye
geçtiğimiz
sırada ortak bir karar aldılar.Buna göre tek ev kiralayacak ikimiz aynı
evde
kalacaktık.Annem de bizimle kalacaktı.Allah'ım o karar bize
iletildiğinde
dakikalarca sarmaş dolaş kutlamıştık bunu.Ona aşık olmuştum.Aynı
duyguları o
da paylaşıyordu ve bunu fark eden ailelerimiz okul bittiğinde
evlendirelim
diye karar almışlardı bile.Ona tapıyordum artık.Haşa Allah'a şirk koşar
gibi
günah işlercesine seviyordum.İlk elini tuttuğumda sakın bir daha
bırakma
demiştim. Yanakları kızarmıştı,utanmış ve başını önüne !
eğmiş,gülümsemiş ve
elimi sıkı sıkı kavramıştı.Artık her gün elele tutuşup okula gidiyor
okuldan
çıkarken elele dolaşıyor geziyor öyle gidiyorduk evimize.Arada bir
elleri
terler ve her terleyişte elini elimden kurulamak için çekerdi.Bunu her
yaptığında kızar elimi bırakma diye azarlardım,hep tamam tamam diyerek
gülümser ve hızla elini avucuma sokuştururdu. Her şey harikaydı,dünya
cennet
gibiydi gözümüzde.Yıllar akıp gidiyordu mutluluk içinde.Nihayet liseyi
de
bitirmek üzereydik.karne dönemi gelmişti.Karnelerimizi aldık hiç
kırığımız
yoktu.Sevinçle sarıldık birbirimize elimi tuttu.bunu kutlamak için bir
cafeye gidip cola içerek kutlayacaktık.Okulun az ilerisinden geçen bir
çakıl
yol vardı.Her zaman toz duman içinde olurdu.çakıllarla kaplıydı.O yolun
benim ve ölürcesine sevdiğim insanın ayrılmasında bu kadar rol
oynayacağını
bilsem hiç girer miydik o yola.Neler vermezdim o yolu yürümemek için.
Eli
yine elimdeydi,ansızın elini çekti,terlemişti yine eli.Sanırım dört
adım
atmıştım.Dönüp yine azarlayacaktım.Çünkü hem elimi bırakmış,hem de
geride
kalmıştı.Dönüp baktığımda Dünya başıma yıkıldı.Sanki gök kubbenin
altında
kaldım.yerdeydi ve yüzünden kan fışkırıyordu.ne yapacağımı bilemedim
üzerine
kapandım yüzüne yapışmış saçlarını kaldırdığımda hayatımı bitiren o
görüntüyle karşılaştım.Başı kesilmiş bir tavuk gibi
çırpınıyordu.Suratına
bir taş parçası bıçak gibi saplanmıştı ve bakmaya doyamadığım mavi
gözlerinden biri akmıştı.Suratının yarısı yoktu.Hırlıyordu bana bir
şeyler
demek istiyor kanla kaplı diğer gözünü temizleyerek bana bir şeyler
demeye
çalışıyordu.Yoldan geçen bir kamyonun tekerinin altından fırlayan bir
taş
suratına saplanmıştı.Ölürcesine bir aşkı,geleceğimizi kibrit
büyüklüğünde
bir taş parçasının bitireceğini bilemezdim.Donuk donuk hiç konuşamadan
yüzüne bakmaktan başka bir şey yapamıyordum. Ellerini tuttum kaldırdım
başını göğsüme dayadı ve elimi sıkı sıkı tuttu.Akan kan ellerimize
damlıyordu.Yoldan geçen bir araba durmuş bizi seyrediyordu,hastaneye
yetiştirelim dediğimde kanlı olduğu için almadı ve kaçtı gitti.Kimse
arabaya
almıyordu.çevreme bakıp yardım eden demekten,ona dönüp seni
seviyorum,beni
bırakma,dayan demekten başka bir şey yapamıyordum.İki dakikalık bir
çırpınıştan sonra kucağımda öldü.Cennet olan Dünya 5 dakikada cehenneme
döndü.Tam dokuz yıl oldu onu yitireli.
Kendime olan güvenimi yitirdim.Artık kimseyi sevemem,kimsede beni
sevemez
korkusundan kurtaramıyorum kendimi.Bitkisel hayatta gibiyim.Tek elimde
kalan
bu net.bu net aracılığıyla sizinle paylaşmak istedim.Yitiren,ya da ben
yitirenle paylaşmak isteyen herkese elleri terlese bile ellerimi
bırakmamaları şartıyla elimi uzattım.Dost,kardeş,arkadaş ne olursanız
olun
ama elimi bırakmayın.Size sesleniyorum, elimi bırakmayın lütfen...


Bu yazıyı okurken sizinde eliniz terlediyse o zaman bilin ki sizde sevdiniz….
duygulandınız hatta ağladınız ama işte kader...............

__Alıntı__

   1997 yılında CEPAA (Council on Ekonomic Priorities Accreditation Agency) himayesinde, içinde işçi sendikaları, insan hakları ve çocuk hakları örgütleri, akademisyenler ve işverenlerin de bulunduğu bir grup organizasyon tarafından, çalışanların temel haklarını garanti altına almayı amaçlayan işletmeler için ''SA 8000 Sosyal Sorumluluk Standardı (Social Accountability 8000)'' geliştirilmiştir.
  Aslında ''SA 8000'' sağlıklı denetime ait unsuru bizzat kendi içinde barındırmaktadır. Şöyle ki; ''SA 8000'', bazı ILO sözleşmeleri, Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi ve Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları sözleşmesi temel alınarak oluşturulmuştur.
  SA 8000'in işlevine bakacak olursak; bugün gelişmiş ülkeler dahi emek-yoğun teknoloji içeren ve artık kendileri için maliyeti yüksek olan mallar için ucuz emek pazarı arıyor. Daha fazla yatırım çekebilmek amacıyla da çevre ülkelerde ücretlere baskı ortaya çıkıyor, yabancı sermayenin kendisini tercih etmesi için ücretler olabildiğince düşük tutuluyor. Bunun için de çocuk iş gücü, sendikasız-sigortasız çalıştırma rağbet görüyor. Elbette dış ticaret rejiminin giderek serbestleştiği bir ortamda ithal mallarıyla iç piyasada ve ihraç mallarıyla dış piyasalarda rekabet edebilmek açısından çevre ülkelerin elinde ucuz emekten başka araç hala bulunmamaktadır. Doğal olarak, nüfus artışından kaynaklanan ve her yıl çalışan nüfusa yeni milyonlar eklenen bir ortamda, ne olduğu bile saptanamayan işsizlik oranını sabit tutmak dahi büyük yatırım istemekte, varolan işsizler ise çok büyük rakamlara ulaşmakta ve ücretleri düşürme yolunda bir diğer baskıyı yaratmaktadır.
  Günümüzde, özellikle Latin Amerika ülkelerinde kentsel işsizlik ve sefaletin getirdiği insanlık dışı uygulamalar dikkat çekicidir. Örneğin, Brezilya'da sokaklarda başıboş çocukların toplu olarak imha edilmesine dair haberler ile Güneydoğu Asya'da kırsal alanlardaki sefaletin getirdiği görüntüler, ailelerin yaşamak için küçük çocuklarını, özellikle kızlarını fuhuş sektörüne sattıkları zaman zaman medyada yer almaktadır. Geri kalmış ve gelişmekte olan ülkeler kentlere yığılan, düzenli geliri olan sürekli bir iş için bekleyen yığınlar ile kırsal bölgelerde geleneksel üretim yapısı içinde gizlenmiş, çok fazla bir şey üretmeyen, dolayısıyla yeterli bir geliri olmayan büyük bir kitlenin yarattığı problemler girdabında boğuşmaktadır.
  Gelişmekte olan ülkeler, geri bıraktırılmışlığa bağlı olarak, çalışan çocuklar ve yol açtığı sorunları yaşamaktadırlar. Tahminlere göre bazı Asya ülkelerinde çalışan çocukların miktarı mevcut işgücünün % 11'ine ulaşmaktadır. Afrika'da ise çocukların yaklaşık %20'sinin çalıştığı hesaplanmaktadır. 1996 yılında ILO'nun yayınladığı verilere göre; 10-14 yaş grubu içinde Asya'da 44,6 milyon, Afrika'da 23,6 miyon, Latin Amerika'da da 5,1 milyon çocuğun ekonomik olarak aktif olduğu söylenmektedir. ÜLKEMİZDE bu oran %24, Hindistan'da %14,37, Endonezya'da %9,55, Pakistan'da %17,67, Brezilya'da %16,1, Meksika'da ise %6,7'dir. Ancak, 10 yaşın altındaki çocuklar hakkında güvenilir bir veri bulunmamaktadır. Bu nedenle de rakamlar ve oranların daha büyük olduğu düşünülmelidir.
  Diğer yandan, özürlülerin mesleki rehabilitasyonu için, özürlünün uygun bir iş edinmesini temin ederek, bu işini sürdürmesini ve işinde ilerlemesini sağlayarak bu şekilde özürlünün topluma uyumunu amaçlamaktadır ''SA 8000''

  SA 8000 kapsamında TÜRKİYE'ye bakacak olursak: SA 8000 kapsamına giren konular açısından ülkemiz oldukça kötü bir durumdadır. Özellikle, çocuk işgören çalıştırma konusunda ülkemizin notu çok düşüktür. Kronik enflasyonun da etkisiyle çalışan kesim, özellikle de işçi ve memurlar, insan onur ve gururuna yakışır bir ücret alamamaktadırlar. ''Sosyal Devlet'' kavramı yeterince ciddiye alınmadığı için, sosyal güvenlik sistemi ''sağlık-eğitim'' gibi en temel ihtiyaçlara dahi cevap veremeyecek bir duruma gelmiş bulunmaktadır.
  Küçük çocuk çalıştırmada, Kenya, Bangladeş ve Haiti'den sonra 4. sırada yer alan Türkiye; Mısır, Hindistan, Endonezya, Bolivya, Guatemala, Nikaragua, Malezya, Filipinler, Pakistan gibi ülkelerden bile kötü durumdadır.................................. 

    KAYNAK; KURUMSAL SOSYAL SORUMLULUK PROJELERİ   MAVİAĞAÇ YAYINLARI, 2006

                    Yrd. Doç. Dr. Ebru ÖZGEN

   SEVGİLER SAYGILAR, DOĞADAN BAKIŞ

 

Koparttım sevdanı şu yüreğimden
Söz vermiştim sana bak tutamadım
Silindi hayalin tüm belleğimden
O güzel gözlerini unutamadım

 

Yüzümde yılların yorgunluğu var
Sensizliğim bana kabir kadar dar
Hangi yana dönsem kahreder ağlar
O güzel gözlerini unutamadım

 

Söylenmemiş sayıp o sözlerini
Sildim mazideki tüm izlerini
Unutmak istedim hep gözlerini
Ama güzel gözlerini unutamadım

 

Boş yere aşkımı düşürdün dile
Pişmanım desen de artık nafile
Unuttum bak senin adını bile
O güzel gözlerini unutamadım

 

Mecnunun aşkında seni bulurdum
Leyla kim deseler seni bilirdim
Bir kez bakışına inan ölürdüm
O güzel gözlerini unutamadım

 

Ayrılık yükünü vurup sırtıma
Bir gün unutmayı koydum aklıma
Senin her şeyini unuttum ama
O güzel gözlerini unutamadım

 

Son mektubun parçalandı elimde
Hicranın bir şarkı oldu dilimde
Bir ışıkmış meğer onlar yolumda
O güzel gözlerini unutamadım

 

Aşkım cehennemde tutuştu yandı
Bunca sevdam ihanete bulandı
Unuttum desem de hepsi yalandı
O güzel gözlerini unutamadım

 

En büyük hatayı yaptım severek
Şimdi artık seni unutmam gerek
Yalnız gözlerine meftunmuş yürek
O güzel gözlerini unutamadım

 

Yıllar yılı tuz basıp da yarama
Senli mesafeler koydum arama
Hayalini bile unuttum ama
O güzel gözlerini unutamadım